<Dini ve İslami Hikayeler İbretlik Yazılar>

Sonunda rüzgar pes edip durulur ve güneş bulutun arkasından çıkarak yaşlı adama sıcacık gülümser. Bunu gören yaşlı adamın yüzünde bir hoşnutluk ifadesi belirir. Ve paltosunu çıkarır. İddiayı kazanan güneş rüzgara "DOSTLUK VE NAZİKLİK HER ZAMAN HAŞİNLİK VE ZORBALIKTAN DAHA GÜÇLÜDÜR..." der.

| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

İbrahim, kendi payından bir çuval doldurup düşmüş yola...
O gidince, Halil'i düşünmüş: Demiş ki:

- Çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. Ama kardeşim bekâr. O daha çalışıp, para biriktirecek. Ev kurup evlenecek.

Böyle düşünerek, Kendi payından atmış onunkine birkaç kürek...

Velhasıl, biri gittiğinde, öbürü, kendi payından atmış diğerine.
Bu, böyle sürüp gitmiş...

Ama birbirlerinden habersizlermiş.
Nihayet akşam olmuş. Karanlık basmış.
Görmüşler ki, bitmiyor buğdaylar.
Hatta azalmıyor bile...

Hak Teala bu hali çok beğenmiş.
Buğdaylarına bir bereket vermiş, bir bereket vermiş ki...

Günlerce taşımış iki kardeş, bitirememişler.
Şaşmışlar bu işe...
Aksine çoğalmış buğdayları.
Dolmuş taşmış ambarları.

Bugün "Bereket" denilince, bu kardeşler akla gelir.
Bu bereketin adı: Halil İbrahim bereketidir...

| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

²hayrola,ne görüyordu?
-sorma!çok zengin olmuştum.köşklerim,saraylarım,hizmetçilerim vardı.
zengin adam alaylı bir tavırla sormuş:
"Eee!peki,şimdi ne oldu o mallarına?
-ne olacak gözlerimi açınca,hepsi kayboldu.
zengin adam gülmüş:
-ne anladık o zaman ,demiş.ne yapayım ben öyle zenginliği.gözlerin açılınca hepsi kayboldu.
bu defa fakir adam ona sormuş:
-iyi de sen ölünce malların kaybolmayacakmı sanki?
-kaybolacak elbet.
fakir adam beklediği cevabı alınca,taşı gediğine koymuş:
-o zaman,demiş.farkımız ne?benim zenginliğim gözlerimi açınca kayboldu.
senin zenginliginise gözlerini kapayınca kaybolacak...
fakir adamın bu ders verici cevabı karşısında zengin adam konuşacak bişey bulamamış.ALLAH hiç bir zaman dünya malına tamah ettirmesin.
amiiinn.
| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

Türkan Hanımın küçük oğlu Zekeriya, dört yaşındaydı. Oynadığı oyunu bırakmış, teyzenin koltuğu dibinde iki elini yumruk yapıp yüzüne dayamış bir şekilde, kıpırdamadan dinliyordu. Annesi ikram için mutfakla salon arasında koşturup dururken mevzu değişmişti. O da onların yanına oturup sohbetin güzelliğine kapılarak çayını yudumlamaya başladı.

"Anne, senin yerine ben namaza başlayacağım"

Tam bu sırada mutfaktan bir gürültü geldi. Arkasından da oğlunun çığlığı duyuldu. Telâşla mutfağa koştu Türkan Hanım. Misafirler de korkuyla peşinden gittiler. Oğlu bir sandalye koyarak lavaboya çıkmıştı. Bir ayağı lavabonun içinde, diğeri ise dışarıdaydı. Sandalye devrilmiş yerde dururken, oğlu da lavabonun kenarında korkmuş bir şekilde asılı duruyordu. Koşup kucağına aldı. Su içeceğini zannederek:

"İsteseydin ben verirdim yavrum, ya düşüp bir yerine zarar verseydin" diye çıkıştı.

Türkan Hanım oğlunun verdiği cevabı, uzun yıllar geçmesine rağmen hâlâ unutamaz; çünkü şöyle demişti çocuğu:

"Anne, ben abdest alacaktım. Teyzem dedi ya, namaz kılmayanlara Allah ceza verecekmiş diye. Ben de, sen ceza almayasın diye senin yerine namaza başlayacaktım."

O an Türkan Hanım, tepeden tırnağa titrediğini hissetti. Allah, yıllarca namaz kılmayan Türkan Hanıma oğlunun davranışıyla müthiş bir ders vermişti. Yavrusuna sarılıp dakikalarca ağladı.
| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

- Kardeşim, ben bu araziyi sana içindekileriyle beraber sattım. Bu altın
küpü benim değil, senin. Çünkü arazi şu anda sana ait.

Karşı taraftaki adam ise altınları kendisinin alamayacağını söylüyordu.
Aralarındaki bu anlaşmazlık uzayınca hakime gitmeye karar verdiler.

Mahkemeye vardıklarında durumu hakime arz ettiler. Hakim öncelikle toplumda
böylesi insanların yaşadığı için Rabbine şükretti ve ardından her iki adama
da bekâr çocuklarının olup olmadığını sordu. Adamlar şaşırmıştı. Konunun
bekâr çocuklarla ne ilgisi olabilirdi ki?

Araziyi satın alan adam,

- Benim bir oğlum var, dedi.

Diğer adam ise,

- Benim de bir kızım var hakim bey dedi. Bunun üzerine hakim sözlerine şöyle
devam etti:

- Efendiler! Sizin hakkınızda verdiğim hüküm şu: Çocuklarınızı birbiriyle
evlendirin. Bu altınların bir kısmını da onlara düğün masrafları ve düğün
hediyesi olarak harcayın. Bir kısmını kendi ihtiyaçlarınız için, geri kalan
kısmını da ALLAH yolunda hizmette kullanın.

Her iki taraf da haklarında böyle bir kararın verileceğini akıllarının
ucundan geçirmiyorlardı. Ancak bu karardan iki taraf da oldukça memnun
kaldı. Çünkü bu sayede hem aralarındaki ihtilaf çözülmüş hem de akraba
olmuşlardı. (Buhari, 3285; Müslim, 1721)
| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..